آخر دربارهء سرنوشت نهايى اين دين باشد كه تهديد كنندهء قدرت‌طلبى ، شرك و انحراف اوست . 2 . قريش به خاطر روابط بازرگانى و اقتصادى ، در سرزمين‌هاى روم و شام نفوذ داشت . بنابراين هجرت به اين منطقه مىتوانست راه بازگرداندن مهاجران مسلمان را براى قريش آسان و لااقل امكان شكنجه آنان را براى اين قوم فراهم سازد . خصوصا كه پادشاهان اين سرزمين به هيچ يك از اصول اخلاقى و انسانى پاىبند نبودند و در ارتكاب انواع ظلم و ستم خصوصا در حقّ كسانى كه به دعوت تازه‌اى منسوب هستند و آن را براى منافع شخصى خود مضر و براى كيان و جبروت خويش تهديد جدّى به شمار مىآوردند ؛ پروايى نداشتند . سرزمين يمن و برخى از مناطق عربى و قبايل‌نشين ديگر نيز تحت نفوذ حكومت ظالم و ستمگر ساسانى بود . روشن است كه خطر پناه بردن به كسرى كمتر از امپراطور روم نبود . 3 . قريش در مناطق مختلف عربى حتى سرزمين‌هاى تحت نفوذ ايران و روم نفوذ جدّى داشت . بنابراين مسلمانان در اين مناطق هم نمىتوانستند ، امنيّت داشته باشند . 4 . سرزمين حبشه كه به تصريح رسول اكرم ( ص ) در حكومت آنجا بر كسى ستم نمىشد ، از نفوذ ايران ، روم و قريش به دور بود و دسترسى بدان براى قريش از طريق اسب و شتر امكان‌پذير نبود مگر اينكه به وسيلهء كشتى ، درياها را پشت سر گذارد . از سوى ديگر قريش با جنگ كشتىها آشنا نبود . دقيقا به همين علّت رسول اكرم ( ص ) سرزمين حبشه را براى هجرت مسلمانان تحت شكنجه برگزيد .